Iran Military Forum

  در صورت هرگونه تجاوز احتمالي
ماهواره‌هاي نظامي آمريكا در تيررس موشك‌هاي دوربرد ايران

خبرگزاري فارس: روند رو به رشد ايران در ساخت پرتابگرهاي قدرتمند و برنامه ايران براي فرستادن انسان به فضا بين سال هاي 2020 تا 2025 ميلادي اين هشدار را به آمريكا مي دهد كه در يك برخورد نظامي احتمالي، ماهواره هاي نظامي اين كشور از امنيت كامل برخوردار نخواهند بود.

به گزارش خبرگزاري فارس، در پاييز سال 2009 رهبر انقلاب ايران كه فرماندهي كل نيروهاي مسلح را در اين كشور بر عهده دارد، با صدور فرماني افراد جديدي را در سمت هاي فرماندهي سپاه پاسداران و ستاد مشترك نيروهاي مسلح ايران منصوب كرد.
شايد اين مسئله به خودي خود مسئله چندان مهمي محسوب نشود و تنها شامل چند جابجايي عادي در ترتيبات فرماندهي باشد، اما رهبر انقلاب براي اولين بار در احكام نظامي خودشان از عنوان نيروي "هوا-فضا " براي يگان هاي هوايي سپاه پاسداران استفاده كردند كه تبديل به نامي مرسوم براي تغيير نام اين نيروي مستقل در مجموعه يگان هاي مسلح ايران شد.
تغيير نامي كه به طور حتم تنها محدود به مكاتبات اداري نخواهد ماند و تاثيرات مهمي در ماموريت ها و اهداف اين نيرو در آينده خواهد داشت.

*يك نگاه به فضا و نيم نگاهي به آسمان

نيروي هوا- فضاي سپاه پاسداران در مجموعه نيروهاي مسلح ايران اصلي ترين كاربر موشك هاي بالستيك به عنوان مهم ترين ابزار تهاجمي در مقابل هرگونه تعرض خارجي است.
نكته اي كه سرلشگر صفوي فرمانده پيشين سپاه پاسداران و مشاور كنوني نظامي رهبر انقلاب آن را به عنوان راهكاري برگزيده در مقابل توانمندي هاي دشمنان احتمالي در بخش تهديدات هوا-پايه و ضعف هاي سخت افزاري متقابل ايران ذكر مي كند.
نظاميان ايراني كه در دوران نبرد هشت ساله با همسايه شرقي خود شاهد هدف قرارگرفتن منافع حياتي و شهرهاي پرجمعيت خود توسط موشك هاي اسكاد ساخت اتحاد جماهير شوروي بودند، پس از برقراري صلح با تمام توان شروع به توسعه زرادخانه موشك هاي بالستيك زمين پايه خود كردند.
به تدريج و با گذشت زمان ايران قدرتمندترين زرادخانه موشكي در خاورميانه را ايجاد كرد كه از لحاظ فناوري با به طور مدام در حال رشد و تكامل بود.
دستيابي به تكنولوژي ساخت موشك هاي جامد و تست اولين نسل از پرتابه هاي اين چنيني با برد بيش از دو هزار كيلومتر به نام سجيل، عملياتي شدن نسل جديدتر موشك هاي تاكتيكي به نام فاتح با برد 350 كيلومتر و همچنين تجهيز كلاهك هاي موشك سوخت مايع به سيستم هاي هدف گيري چندگانه (MVR ) بخشي از پيشرفت هاي ايران در اين بخش بوده است.
از همين رو همواره توانمندي هاي اين نيرو كه پيش از آن تنها پسوند هوايي را يدك مي كشيد، در اين بخش به هواگردهاي متعارف كه بيشتر متكي به جنگنده هاي پشتيباني نزديك SU-24 روسي و هواپيماهاي توربو پراب توكانو برزيلي است، برتري داشته است.

*اميد، پنجره ورود ايران به عصرفضا

در كنار اين توسعه برنامه فضايي ايران پيوند نزديكي با پيشرفت هاي ايران در بخش پرتابه هاي نظامي ايران دارد. ايران كه برنامه فضايي آن پيش ازانقلاب تنها محدود به ساخت مشترك ماهواره با كشورهاي خارجي بود، پس از انقلاب همزمان با توسعه موشك هاي بالستيك به احياي برنامه فضايي خود پرداخت.
اين تلاش ها در نهايت با پرتاب ماهواره بومي اميد و پرتابگري موسوم به سفير از يك پايگاه پرتاب موشك در نزديكي سمنان به نتيجه رسيد و ايران را وارد عصر فضا كرد.
هم اكنون نيز تلاش هاي ايران درعرصه فضايي با توسعه پرتابگرهاي قدرتمند تر و ساخت ماهواره هاي قدرتمند تر در زمينه هاي مخابراتي، نظامي و تحقيقاتي هم چنان ادامه دارد.

*فشار بر رگ حياتي نظامي آمريكا

ايران حتي در كوتاه مدت هم نمي تواند به تلاش هاي رقباي خود در عرصه تكنولوژي فضايي بي اعتنا بماند. تلاش آمريكا و به طور كلي غرب براي ساماندهي و فرماندهي نيروهاي خود در سرتاسرجهان به شدت متكي بر ماهواره هاي ارتباطي و مخابراتي مستقر در مدار زمين است.
اين وابستگي در دهه اول قرن بيست و يكم و ارائه مفهوم جنگ نت محور نيز به شدت افزايش پيدا كرده است. اگر در جنگ هاي قرن بيستم توانايي جهت يابي سربازان متكي به تكنيك هاي دستي و نقشه هاي كاغذي سنتي بود، در قرن بيست و يكم اين سيستم هاي مكان يابي جهاني هستند كه اين وظيفه را با دقتي باورنكردني انجام مي دهند.
اصلي ترين سامانه اي كه با ظرفيت كامل و به صورت جهاني در اين حوزه فعاليت مي كند، سيستم آمريكايي GPS است كه با 28 ماهواره فعال در مدار زمين در اختيار دارد.
البته روسيه با سيستم گلوناس و اتحاد اروپا و چين نيز با سيستم گاليله درصدد رسيدن به توانايي هايي مشابه سيستم آمريكايي در بحث جهت يابي هستند.
نيروهاي آمريكايي براي رهگيري و هدف قرار دادن نيروهاي متخاصم به شدت متكي به اين سيستم و سامانه هاي مكمل جاسوسي و مخابراتي هستند.بمب هاي آمريكايي به مدد همين سيستم قابليت هدف قرار دادن اهداف خود با دقت چند ده سانتيمتري هستند و ارتباط يگان ويژه آمريكايي با مراكز فرماندهي به مدد همين ارتباطات ممكن است.
هرگونه تخريب هدفمند در چنين سيستمي تبعات سنگيني براي نيروهاي آمريكايي و سيستم هاي هدايت و فرماندهي C4I اين كشور در پي دارد و علاوه بر اخلال در روند اجراي عمليات نظامي در صورت شدت يافتن مسئله مي تواند به فلج شدن نيروهاي آمريكايي از لحاظ تاكتيكي منجر شود.

*زره "نفوذ پذيري " كه قرار بود "نفوذ ناپذير " باشد

گرچه مراكز فرماندهي نيروهاي مسلح آمريكا مدعي ضربه ناپذيري سيستم هاي مخابراتي و نظامي فضايي خود هستند، اما يك پژوهش مستقل كه در سال 2001 از سوي آكادمي نيروي هوايي اين كشور انجام شد، بر آسيب پذيري سيستم هاي هدايت و كنترل ماهواره اين كشور و امكان اختلال در سيگنال هاي آن تاكيد داشت.
انهدام يك ماهواره هواشناسي از رده خارج از سوي ارتش آزاديبخش چين توسط يك موشك هوا به زمين زنگ خطر را براي آمريكا به صدا درآورد.
حتي كشور جنگ زده و تحت تحريمي همانند عراق نيز در جريان نبرد سال 2003 تلاش كرد تا از طريق ايجاد اختلال در گيرنده هاي GPS بمب ها و موشك هاي كروز آمريكايي، هدايت پذيري آنان را به حداقل برساند.
گرچه اين تلاش عراق به دليل كمبود امكانات به جايي نرسيد اما نشان از توجه دشمنان آمريكا نسبت به نقاط ضعف احتمالي اين كشور داشت.
همين مسئله تلاش آمريكا را براي نظامي كردن فضا دو چندان كرده است و اعتراضات ساير كشورها در خصوص مغايرت اين اقدام با قوانين بين المللي تاثير چنداني در متوقف كردن آن نداشته است. آزمايش هواپيماهاي بدون سرنشين با سرعت 24 ماخ و استقرار رادارهاي فضا پايه بخش از تلاش هاي ايالات متحده در اين راستا محسوب مي شوند.

*گزينه هاي محدود، اما تاثير گزاز

اما نيروهاي عمل كننده ايراني در اين حوزه و به خصوص نيروهاي هوا- فضاي سپاه پاسداران كه فضا در حوزه عملياتي آن قرار دارد، مي توانند با سرمايه گذاري بر راهبردهايي مشخص توان آفندي خود را به خوبي ارتقا دهند.

*هدف، ماهواره دشمن

اصلي ترين چشم انداز متناسب با توان فني ايران براي ايجاد توان پدافندي سرمايه گذاري در تسليحات انهدام ماهواره با موشك هاي بالستيك است. پرتابگرهاي ايراني مي توانند براي حمل كلاهك هاي ضد ماهواره به سرعت بهسازي شوند و براي انهدام ماهواره هاي مدار پايين استفاده شوند.
قدرتمند ترين پرتابگر ايراني موسوم به سيمرغ كه هنوز وارد خدمت نشده است، مي تواند محموله هاي سبك را تا مدارهاي كم ارتفاع ((LEO تا محدوده زير 1000 كيلومتري سطح زمين تامين كند.
اين در حالي است كه اغلب ماهواره هاي جاسوسي و مخابراتي ايالات متحده و اسراييل در مدار ژئوسنكرون در ارتفاع 36 هزار كيلومتري از سطح زمين مستقر است.
با اين حال روند رو به رشد ايران درساخت پرتابگرهاي قدرتمند و برنامه ايران براي فرستادن انسان به در فضا بين سال هاي 2020 تا 2025 ميلادي اين هشدار را به آمريكا مي دهد كه در يك برخورد نظامي احتمالي رودررو ماهواره هاي نظامي اين كشور از امنيت كامل برخوردار نخواهند بود.

*نبرد امواج در قلب فضا

ايران در يك رويكرد ميان مدت از توانايي هاي ديگري براي مقابله با توانمندي هاي فضايي آمريكا در حوزه ارتباطي برخوردار است.
يكي از اين توانايي ها ايجاد اختلال الكترو مغناطيسي در سيستم هاي الكترونيكي جرم هدف در مدار زمين است. ايران تاكنون تنها از اين توانايي در حوزه ايجاد اختلال در ماهواره هاي تلويزيوني مخالف استفاده كرد.
در يك مورد شدت امواج ارسالي بر ماهواره شبكه نايلست در جريان موج تخريبي رسانه هاي غرب در فنته سال 88 به قدري سنگين بود كه اين شبكه مجبور به خارج كردن اين ماهواره از جريان سرويس دهي براي جلوگيري از خسارات شديدتر بود.
با اين حالي هيچ ارزيابي مستقلي از توانمندي ايران در اين حوزه منتشر نشده است و به نظر مي رسد ايران نيز تاكنون از حملات اين چنيني عليه منافع آمريكا استفاده نكرده است.

*آيا جنگ ستارگان رنگ واقعيت به خود بگيرد

استفاده از نيروي نور متمركز يا ليزر درعرصه فضا سابقه به نسبت بلندي دارد. در اوج رقابت اتحاد جماهير شوروي و آمريكا در جنگ سرد استفاده از ليزر در قدرت نمايي هاي فضايي نقش مهمي را بر عهده داشت.
در برنامه بلند پروازانه رونالد ريگان رييس جمهور اسبق آمريكا براي بي اثر كردن توانمدي هاي موشكي اتحاد جماهير شوروي موسوم به جنگ ستارگان نقش اصلي برعهده ايستگاه هاي فضايي مجهز به توپ هاي ليزري بود. گرچه اين برنامه بسيار بلند پروازانه تر از آن بود كه عملي شود، اما استفاده اتحاد جماهير شوروي از اشعه ليزر براي ايجاد اختلال در برنامه شاتل چالنجر يك واقعيت است.
از سوي ديگر ليرز تاكتيكي هوابرد موسوم به (ABL ) كه يكي از اجزاي مهم برنامه دفاع موشكي آمريكا را تشكيل مي دهد،‌ به صورت بالقوه امكان نابودي اجسام فضايي در حال حركت از جمله ماهواره ها در اختيار دارد.

با اين حال محققان كشورمان تلاش هاي جديدي را در اين عرصه آغاز كرده اند و مدعي داشتن مقام دوم پس از ژاپن در توليد ليزرهاي پر انرژي هستند.
مركز ملي علوم و فنون ليزر(INCL) كانون تحقيق و پژوهش در چنين حوزه اي در ايران محسوب مي شود كه بنا بر اخبار خبرگزاري ها تاكنون توان توليد ليزرهايي با توان دو كيلو وات را پيدا كرده اند.

*حمله اي همانند يك تهاجم هسته اي

ايران و آمريكا دشمنان سرسختي در حوزه هاي گوناگون محسوب مي شوند، اما بايد ديد كه آيا دشمني به عرصه فضا نيز كشيده است.
ايران و آمريكا نشان داده اند كه دورترين چشم اندازها را براي منافع امنيتي خود در نظر مي‌گيرند و فضا جايي است كه حتي هم اكنون به امنيت هر دو گره خورده است.
شايد براي نشان دادن اهميت آن كافي است به سخنان يكي از اعضاي انيستيوي "رند " را در نظر بگيريم كه گفته بود: " انهدام يك ماهواره آمريكا در فضا شايد به اندازه انداختن بمب اتم بر واشنگتن مهم نباشد، اما به طور حتم مانند اصابت بمب اتم به شهري همانند گالستون است ".

Which is exactly why the US is developing systems like the X-37B that can be launched on a moment's notice to replace lost imaging/listening satellites and which is much more manueverable than traditional satellites allow it to perform evasive manuevers which greatly lessens the likelihood of a hit from an ASAT (since they are programed to hit a target based on a predictable path not an erratic one).

Pasdar,

Except as we have discussed in past, taking out GPS is much more difficult task then it sounds.
1.   Launcher- To reach the needed orbits for MEO, the launcher for the ASAT will have to be fairly large, likely having to be launched from a space port not a mobile system (like their Chinese SC-19ASAT). So it will be immediately noticed.
2.   Time- The time it would take for such an ASAT to reach its target will likely be long enough for the targeted satellite to maneuver (assuming of course it KNOWS it’s being targeted, a big if).
3.   Numbers- GPS consists of 24 operational satellites plus 6 “spare’ satellites. So even if you knock out a few, there are satellites already in orbit to replace them and do so very quickly (instead of having to wait for new ones to be built and launched). So to take out GPS would require taking out a large number of them, say 12 to truly cripple the system. The problem with this is only a few are going to be in range over Iran to hit at a time, and they will figure out what is happening and take action.

Now there are some solutions to these problems. For example one could disguise an ASAT as a satellite launch. This could largely negate the first two problems I laid out but I see no solution for solving the third problem.
To me, Iran would spend its money more wisely on developing more long range GPS jamming systems since we know they have short range jammers already. These will effective limit the ability of the US to not only use JDAM like weapons but also force combat aircraft to use backup navigation systems (which they are equipped with just in case GPS craps out but they aren’t as accurate).

ASATs for taking out “spy satellites” however are a worthwhile effort to me because they are likely not the only ones working on ASATs in the region. Though I have seen no real evidence they are doing so, Israel has the technology today to develop an air-launched ASAT not unlike the ASM-135 developed and abandoned by the US in the 80’s based on their Blue Sparrow Ballistic Missile Decoy. It would be as simple as mating the Arrow II/III’s seeker to the Blue Sparrow missile body. And considering how large Israel’s space based assets are getting these days, Iran would be foolish not to develop LEO ASATs in case of war with Israel since they will likely not hesitate to take out any Iranian satellites they feel are threatening their security in time of war.

Pasdar,

1. I couldn't disagree more. Taking one satellite means nothing. The loss of a single satellite would have little effect on the systems operations. The accuracy of GPS as a whole would be slightly degraded but only just. Further detection is very relevant. IF they can figure out which satellite will be hit they can switch it off and "switch-on" one of the reserve satellites, minimizes the damage done significantly.
2. Agreed, though it should be noted most sources agree Spy Satellites are capable of non-maintainence manuevers.
3. But you are missing the point. I never said those satellites were in another orbit. They are in orbit but they are not technically linked to the network to provide accuracy as the other 24 are. They are there incase one or more active satellites fails for whatever reason. The back-up satellites are then linked to the others to help make up for the loss of the others.

And I guarantee any effort by any nation to develop a MEO or GEO ASAT will cause well into the BILLIONS. Developing a relatively simple LEO ASAT will easily cost that much (as American, Soviet, and Chinese programs have proved). The launcher needed for such a weapon alone will cost a fortune to develop since such a launcher will have to be much more powerful than anything Iran has now. Think of this way, the Chinese SC-19 ASAT is the size of an ICBM  and can only hit targets in LEO. Now imagine how much larger the launcher would need to be to carry a weapon to MEO or GEO orbit. Not to mention technologically speaking the SC-19 is decades ahead of Iran in terms of rocket technology. The needed launcher would be unlikely to be mobile at all which means once you fire the weapon the enemy will know exactly where it came from and that launch site will be destroyed.

So I stand by my point, an ASAT for targetting MEO and GEO satellites if completely impractical and is likely nearly impossible with current space technology even by the world's leading space powers.